Er was nooit een band geweest tussen haar en mij …

by | Fév 14, 2022 | Ontroerende verhalen | 0 comments

Er was nooit een band geweest tussen haar en mij, ook niet met de andere kinderen. Ik werd verzorgd, had lekker eten, had niets te kort, vanbuiten.

Toen mijn moeder op haar sterfbed lag keerden mijn broers haar definitief de rug toe want dood is dood. Zij konden de verleden zomaar opzij schuiven en doorgaan alsof er niets was gebeurd, hadden geen behoefte aan één of andere vorm van afscheid.

Wat in het echte leven niet kon probeerde ik, in een ultieme poging, alsnog in te halen.

Ik had gehuild om mijn hondje, pootje vastgehoude, bedankt, tot de laatste snik bij hem gebleven. Hier verwachte ik niks van, misschien een laatste gevoel van verplichting?….

Ik besefte toen pas dat zij ook maar een product van haar verleden was, eng, frustrerend en benauwd. Ze verdiende niet om zomaar uitgewist te worden alsof niets ertoe doet.

De hele nacht had ik haar diepe ademhalen zien vertragen, hortend en stotend. Ze leek nog altijd even ongenaakbaar als vroeger. Plots begon ik gewoon te vertellen hoe ik het beleefd had. Ik wist dat ik geen antwoord meer moest verwachten. Ik vertelde haar hoe het had kunnen zijn en hoe dan ook, ik vroeg haar vergeving om wat we niet hadden kunnen waarmaken. Ik hield haar koude hand vast, streelde zachtjes haar tere hoofd. Zoals in het leven, niets bewoog, geen rimpel, geen zucht, geen herkenning, ze bleef zo gesloten zoals altijd.
Mijn laatste dankuwel, met alle liefde ik er kon inleggen, haar vaarwel en rust en vrede leek een sluier op te lichten. Ze ontrimpelde, het leek of er van binnen een licht begon te gloeien, eerst zachtjes en verder uitdeinend, de strengheid die ze losliet en de vrede die ze uitstraalde leek als een dekentje over mij neer te dalen. Het hulde mij in een heel zachte aanraking, van wat, ik weet het niet maar het tilde me naar een ander niveau, en openbaarde me met een begrip en tederheid dat ikzelf nooit had verwacht.

Het is nu 10 jaar geleden maar het voelt nog altijd onwerkelijk aan, het vult me nog altijd met een dankbaarheid en zachtheid die ik nooit in haar of mij vermoede.