Koestermomenten

by | Août 30, 2021 | Ontroerende verhalen | 0 comments

Sinds mijn ouders uit elkaar gingen (zo’n 50 jaar geleden, ik was geen 2 jaar) werd ik een beetje een grootouderskind…
Ik bracht vele dagen door bij opa en oma in Brugge (mijn mama werkte eerst verder in Menen waardoor ik er een hele week bleef en erna – toen moeke in Brugge werk vond ; bleven zij het bij wie ik na school telkens terechtkon en zo een stevig nest had).

Ook de grootouders van aan mijn vaders kant boden me veel warmte: ze kwamen af en toe op de camping van Sint-Michiels staan (deelgemeente van Brugge) en in de grote vakantie mocht ik steeds bij bonneke en opa Lode in de Kempen gaan logeren!
Nadat eerst oma uit Brugge en later opa uit de Kempen overleden, werd de band met de 2 overblijvende grootouders alleen maar dichter.

Zij werden allebei 90 plussers.

 

Opa bleef lang in zijn eigen huis wonen en “moest” mij telkens beloven niet dood te gaan op een moment dat ik hem kon vinden…
Ik wipte er dagelijks binnen, was soms in paniek als hij de bel niet hoorde maar hij hield zich aan onze afspraak: hij overleed in het WZC in het bijzijn van een neef van mij.

Bonneke was dus de laatste van hen 4 die ooit zou komen te gaan…
Toen haar einde naderde verbleef ze ook in een WZC.
Mijn vader was op reis, dus kreeg ik op een zomerdag te horen dat het best was dat ik gauw kwam.
Samen met mijn vriend bleven we bij haar – geen van ons beiden was “enthousiast” maar de liefde overwon de angst.
Ze is heel zacht ingeslapen terwijl we bij haar bed zaten en toen ze echt heengegaan was, bedankte ik haar dat ik er voor en bij haar mocht zijn.
Ik praatte met haar, vroeg haar welke kleren ze wou voor bij de begrafenisondernemer en voelde een ongelofelijke ontroering dat ik op die plek haar leven mocht afronden…
Ze zitten alle 4 diep in mijn hart en ik merk hoe mijn tweeling, die nu 23 is, even fijnvoelend met hun oma’s omgaan.

Koestermomenten…

Els Van Kouteren