Ontroering

by | Juil 20, 2021 | Ontroerende verhalen | 0 comments

Ontroering in de toppen en de laagstes van ons leven

Veel in de wereld kan ontroeren: het kleinste schilderijtje – waar élke penseelstreek je ziel streelt, tot de grootste filmproductie – waar de personages je meeslepen in een wervelende tocht vol emoties. Maar allesbepalend zijn gevoelens. Zaken die de gevoelige snaar weten te raken, zij ontroeren.

Muziek, en dan vooral de pianomuziek van Yann Tiersen, een goed boek, een film of toneelstuk… het kan mij raken en ontroeren. Alle vormen van kunst eigenlijk; ze verzachten de pijn, geven (h)erkenning en laten je écht voelen. Ik gebruik ze dan ook veel in momenten van rouw en verdriet, in momenten van schoonheid en in het werk met nabestaanden en misschien nog meer in momenten waar rouw, dankbaarheid, liefde en verdriet hand in hand gaan.

Schoonheid op de zwaarste momenten van het leven.

Ontroering, binnen het kader van mijn werk zie ik het ook vaak.
De menselijkheid en empathie van de ander voor iemand die er helemaal doorheen zit.
Een klein gebaar, een betekenisvolle stilte of ondersteunde woorden zoals een speech op een uitvaart vol dankbaarheid, liefde maar ook zoveel gemis.
Twee mensen die elkaar knuffelen en zo elkaars pijn erkennen.
Vierhonderd lotgenoten samenbrengen en al die nabestaanden na zelfdoding elkaar zien ondersteunen, de pijn (maar vooral ook de troost) met elkaar delen en helpen (ver)dragen. Of de vele nabestaanden die na een opvolging en therapie bij mij in de praktijk de laatste sessie voltooien en verdergaan als een nieuw, gegroeid persoon. Het ontroert me diep.

Ik heb ook mooie ontroerende herinneringen, zoals het liefdesliedje dat mijn partner destijds voor me schreef en het huwelijksaanzoek dat erop volgde maar tegelijk ook die keer dat we minutenlang elkaar vastpakten net na de dood van onze eerste hondje. Onze mooiste reizen, letterlijk en figuurlijk maar ook onze moeilijkste momenten die we samen overwonnen.
Ze raken me iedere keer diep.
Ze ontroeren.
Ze maken we van de wijs en tegelijk maken ze mij wijzer.

Ontroering zit eigenlijk in alles waarbij je kan voelen en je het jezelf toelaat om te voelen.
Ze zit in leven en de dood, in een welkom en een afscheid, in goede en slechte tijden, in de toppen en de laagtes van ons leven.

En zo hoort het ook te zijn.

Om het met de lyrics van Gilles en Gewoon Ruben te zeggen: “Een leven vol toppen, is feitelijk vlak.”
Wanneer we elkaar als mens ondersteunen in de laagtes van het leven en elkaar naar de vlakte of zelfs naar de hoogste toppen kunnen brengen: dat is voor mij het meest ontroerende en krachtigste op deze aardbol.

Lore Vonck, coördinator Werkgroep Verder na zelfdoding – rouwtherapeut – agoog – auteur