(Over)leven

by | Juil 20, 2021 | Ontroerende verhalen | 0 comments

9 juni 1984 was een dag die mijn leven veranderde. Ingrid en ikzelf verklaarden mekaar eeuwige liefde, verbondenheid voor het leven. Ze was zo mooi in haar witte bruidsjurk. Ze straalde maar… ik natuurlijk ook. Na onze wittebroodsweken begonnen we terug aan het normale ritme van elke dag, opstaan, werken, thuiskomen. Toch moet ik toegeven dat dit dagelijkse ritme werd overheerst door ‘mekaar graag zien’ en ‘houden van’. Mekaar nog méér graag zien of nog méér houden van was voor beiden een utopie. Het echt samenwonen verliep gewoonweg uitstekend. We kenden mekaar tenslotte al een hele tijd.

Onze liefde werd in 1985 en 1988 bezegeld met 2 prachtige zonen, Jef en Stijn. Wat waren we trots op deze kanjers. We zouden hun de opvoeding geven die ze verdienden, gebaseerd op respect, normen en waarden maar ook eerlijkheid, openheid en vertrouwen maar… het noodlot sloeg toe.

Januari 1993 had Ingrid een dik been. We dachten dat, gezien we verwoede liefhebbers waren van paardrijden en soms ook al wel eens van het paard vielen, de oorzaak daar te zoeken was, integendeel…

Na héél wat onderzoeken kreeg ik in mei 1993 via de telefoon te horen dat Ingrid slechts een paar maanden meer te leven had. Ja, langs de telefoon, terwijl de 2 kindjes mij aankeken omdat ik in tranen uitbarstte. ‘Papa, wat is er’, vroegen ze, naar me toelopend. Ook Ingrid lag in een ziekenhuisbed in de leefkamer en stelde zich vragen… Kon ik, mocht ik, moet ik, zal ik… En ja, als ik de kindjes in bed had gestopt, ben ik bij haar op het bed gaan zitten. Ik herinner me nog elke dag het liedje dat op dat moment werd gespeeld op tv, Annie Lennox, Why. Telkens ik dit lied hoor word ik geconfronteerd met dat ene moment. Hét moment dat we samen op het bed lagen, huilend, mekaar niet loslatend, de hele nacht, samen één. Soms waren we ouders van een andere planeet wanneer Jef en Stijn wakker werden en de kamer kwamen binnengehold. Een soort ‘Zombie’-look-paar waren we …

29 september 1993 om 22.22 uur vroeg Ingrid of ze mocht gaan, het was goed geweest. Ik stemde in op haar vraag. En weet je, misschien raar om te zeggen, maar ze stierf zo mooi, zo vredig. En, ik moest verder, verder met de beslissingen en doelen die we samen doorgenomen hadden. Mijn toekomst en die van Jef en Stijn hadden we samen uitgekiend. Dagen en nachten hebben we erover gepraat en dat deed goed, voor mij maar zeker ook voor Ingrid. Samen maakten we teksten op voor de begrafenis, samen schreven we haar laatste wensen op papier… samen. Ze wist dat het zo ging gebeuren zoals zij en ik dat wilden, zoals we ‘samen’ onze liefde hadden bezegeld, weet je nog, 9 jaar terug.

Mannen mogen niet wenen? Vergeet het, nachten heb ik gehuild, vaak stiekem, maar ook samen met de kinderen. Gelukkig steunden ze me in alles, onwetend. Anders was ik er misschien niet meer geweest, hield ik het voor bekeken, was mijn leven misschien zinloos, futloos, gedaan.

Maar weet je, vergeten zal ik Ingrid nooit. Gelukkig heb ik het een plaats kunnen geven maar ik hou nog steeds van haar, zeker weten, maar anders… Ik zie haar in Jef en Stijn, ik hoor haar wanneer ik haar nodig heb, maar anders… Ze zou zo fier zijn.

Misschien een rare troostgedachte maar iedereen gaat dood en wij moeten verder wandelen zolang we kunnen, toch? Niet lopen want dan mis je héél wat dingen. Ik heb ongelofelijk veel geleerd, genieten van de kleinste positieve dingetjes in het leven, een schouderklopje, een goed gedaan, een knipoog,… Ik heb geleerd dat op één enkele seconde héél je leven kan veranderen, één enkele seconde…Hey, wanneer je daarnet het woord ‘seconde’ las, was die seconde al voorbij, snel hé. Ik heb geleerd dat je levenspad vaak uit moeilijke bochten bestaat. Die bochten moet je proberen goed te nemen, anders ga je zoals men zegt ‘uit de bocht’. Ik nam ze, neem ze nu en zal ze altijd proberen goed te nemen…

Mag ik een tip geven? Laat vandaag je liefde en vriendschap voor de ander blijken. Vandaag, omdat morgen je niet beloofd is, om welke reden ook.
Zie mekaar graag!
© Jos Delarbre
‘We wandelen verder…’
www.josdelarbre.be