Woordeloos zingen

by | Août 30, 2021 | Ontroerende verhalen | 0 comments

Er zijn heel wat soorten van leed waarvoor woorden tekortschieten.
Muziek biedt troost als balsem voor de ziel. En soms is woordeloos zingen, het enige wat we kunnen:

WOORDELOOS ZINGEN

Puur en mooi,
weerloos en naakt,
écht zijn wij
zonder woorden,
ontdaan van stem.
De spraak gestaakt,
[ge]louter(en)[(de)] mens,
stilzwijgend,
ontroerd en geraakt,
zwijgen of spreken wikkend,
goud of zilver wegend,
niks of alles zeggend,
in leegte of volheid
op vel of ziel
getekend, (be)teken(en)d.

Al in de stilte
begint ons luisteren,
de blik in-en uitwaarts gericht…
slechts tegen het duisteren,
zien wij het licht,
de kleuren van luchten.

Ja, nee, of misschien,
alles daartussen in
kunnen wij voelen,
durven of duchten.

Waar spreken kan zijn
als ademen,
met volle teugen,
valt zwijgen soms
in het niets
als een happen naar lucht,
met mondjesmaat.

Of weet je?
Laat ons anders
gewoonweg
(het leven uit-) zingen,
zoals bij geboorte het omarmen
van de levensvrucht,
bij sterven het loslaten en vrijgeven,
van onze laatste zucht.

FRIE – 8/7/2021

Ik draag dit gedicht als eerbetoon op aan:

Marga (+12/06/2015), Dylan (+15/12/2015),
Pieter (+14/4/2017) en Tom(+25/4/2018),
alle sterrenkinderen en twee kleine meisjes in het bijzonder

  • aan Marga, Pieter, Tom: drie vrienden, die alle drie overleden aan kanker, in een tijdspanne van 5 jaar.. nog (soms ruim) vóór hun 50ste verjaardag… een moeder, twee vaders, veel te jong uit het leven gerukt, en ook aan hun partners en kinderen, hun ouders, familie, vrienden, iedereen die verder moet leven met een gemis aan deze geliefden, een leegte die nooit meer zal verdwijnen.
  • aan Dylan (+15/12/2015): de oudste zoon van de zus van mijn schoonbroer, en aan zijn (groot)ouders en broers. Dylan liet als zestienjarige het leven na een aanrijding met vluchtmisdrijf. De ouders en broers leiden/lijden een leven dat nooit meer hetzelfde zal zijn zonder hun zoon, die voor eeuwig 16 jaar zal blijven. De dader is gevat, maar spendeerde nog geen nacht in de cel.
  • aan alle sterrenkindjes en in het bijzonder aan twee kleine meisjes, sterrenkindjes:
    Zilah+ het eerstgeboren dochtertje van een vriend en zijn partner
    Marie+ het dochtertje van een goede vriendin en haar man
    Beide kindjes van deze twee ouderparen hebben maar enkele uren geleefd na hun geboorte. Veel te vroeg moesten deze mensen hun kindjes laten gaan…
  • Ik draag het ook op aan mezelf, die door een (v)echtscheiding van mijn ouders, mijn vader “verloor” op 9-jarige leeftijd en eenzaam en alleen en stil rouwde om hem, hij werd door ons ‘dood verklaard bij leven’, met alle emotionele schade van dien, voor hem, voor mezelf. Oudervervreemding of -verstoting heet dat…. of noem het zoals je wil.
    Ik prijs mezelf gelukkig, om de moed die ik had om de verbroken verbinding 25 jaar later te herstellen en hem terug in mijn leven en dat van mijn kinderen (zijn kleinkinderen) toe te laten. Deze keuze is mij niet in dank afgenomen door mijn moeder en haar partner, broer en zus. Maar voor mij viel alles op zijn plaats en mijn leven kreeg terug meer zin en  kleur. Ik draag het op aan mijn ouders en grootouders(+), want zonder hen, zou ik niet in leven zijn. En aan mijn ‘stiefmoeder’, partner van mijn moeder, van wie ik leerde dat (moeder)liefde onvoorwaardelijk kan bestaan zonder bloedband. En last but not least, aan mijn echtgenoot en aan mijn kinderen: zij zijn de allergrootste schatten in mijn leven.

        “Vivir es una experiencia pasajera. Existir es para siempre. CARPE DIEM”